20 februari; Amarillo-Route 66-Alamogordo

Vanochtend als we om 7 uur het raam uitkijken blijkt het licht te sneeuwen en het waait hard. Later houd het op met te sneeuwen.

Om 9.45 uur verlaten we dit mooie hotel. Het is echt winter in Amarillo. Het is -7 graden. Voordat we vertrekken moeten we zelfs de ramen ijsvrij maken. Helaas hebben we geen ijskrabber bij ons (hoe konden we die nou vergeten 😄). Met een brillenkoker lukt het ook.

Nadat het meeste ijs van de ramen is rijden we naar 6th Avenue in Amarillo. Dit is ook de Route 66. We maken daar wat foto’s.

We rijden vanochtend namelijk deels over de Interstate 40 en Highway 66. De laatste wordt ook wel de Route 66 genoemd. In vorige Amerika reizen hebben we al deels over deze iconische weg gereden. De weg begint in Chicago en eindigt op de pier van Santa Monica (Los Angeles). De totale weg is 3940 km. Door het aanleggen van de Interstate 40 is de Highway 66 wat in verval geraakt.

In Amarillo is vroeger heliumgas gewonnen. We rijden even langs de leegstaande oude Helium fabriek.

Helium fabriek.

De volgende stop is even later de Cadillac Ranch. Eerst komen we langs de grote 2nd Amendment Cowboy die de cadillacs van Elvis Presley, Willie Nelson en John Wayne bewaakt.

Als we net Amarillo uitrijden komen we op den duur langs de Cadillac Ranch. Dit is een kunstwerk project uit 1974 waar 10 Cadillacs met bouwjaren van 1949-1963 schuin in de grond gegraven zijn. Om foto’s te maken moeten we 100 meter het veld inlopen, maar dat valt niet mee met de koude wind bij -7 graden.

Bezoekers spuiten met verf hun namen op de auto’s. Er liggen her en der ook spuitbussen met verf. Harry spuit zijn naam nog op een cadillac. We rijden verder via de Interstate 40. We zien onderweg veel windmolens in het kale landschap.

Bij de afslag naar Adrian gaan we eraf en rijden dan weer een stukje van de Route 66. Hier ligt een lijn midden over de weg. Hier zijn we halverwege de Route 66. Helaas is het Midway Café wat er bij ligt dicht. Begrijpelijk in wintertijd.

Via de Interstate 40 gaan we weer verder. Bij de afslag naar het plaatsje Glenrio gaan we er weer af. Dit is nu een spookstadje geworden. We zien een vervallen pompstation en motel. Er schijnt nog 1 inwoner te wonen in dit plaatsje. Glenrio ligt op de staatsgrens van Texas en New Mexico.

We rijden de Interstate 40 weer op, nu richting Tucumcari.

We passeren de staatsgrens en rijden New Mexico in.

De grens .

We kunnen de tijd verzetten. In plaats van 12 uur is het 11 uur. We komen om half 12 aan in Tucumcari. Tucumcari ligt in de staat New Mexico, heeft ca. 5000 inwoners en wordt ook wel The Gateway to New Mexico genoemd. Het ligt aan Route 66.

We eten hier aan de Route 66 bij Kix 66 Coffee Shop & Eatery. Een typische Amerikaanse diner (restaurant).

Om half 1 vertrekken we daar en maken nog wat foto’s langs de weg.

In het stadje zijn ook vele mooie muurschilderingen te zien. We zien de prachtige gemaakte muurschildering ‘The Legendary Road’, een kunstwerk van 4 bij 35 meter ter ere van de Route 66.

Inmiddels is de temperatuur opgelopen naar 0 graden.

We gaan de Interstate 40 weer op. Bij Santa Rosa slaan af via de Highway 54 richting Vaughn. Onderweg komen we een vrachtwagen tegen die over de kop is geslagen.

Bij Vaughn maken we even een stop bij een tankstation. Auto weer even volgooien, even een sanitaire stop en een bakje koffie mee. We gaan weer op pad.

De temperatuur zakt weer onder het vriespunt. Daarbij wordt het ook even wat mistig. Het landschap ziet er echt winters uit, met rijp aan de bomen.

Dachten we echt een winters dagje te hebben …. nou niet dus!

Even later klaart het weer helemaal op. De zon zien we voor het eerst vandaag en de temperatuur loopt gestaag op naar wel 14 graden.

Nadat we een hele tijd rijden zonder bebouwing komen we bij het plaatsje Tularosa weer in de bewoonde wereld terecht. We zien veel boomgaarden van pecannoten en pistachenoten. We rijden Alamogordo voorbij en rijden door naar White Sands National Monument. Omdat het mooi zonnig is geworden willen we dit park nog even bezoeken, zodat we de zonsondergang kunnen meemaken.

De duinen van White Sands National Monument bestaan niet, zoals de naam doet vermoeden, uit zand, maar uit puur gypsum (gipskristallen). De duinen beslaan in totaal een oppervlakte van ongeveer 710 km², het is daarmee het grootste gypsumveld ter wereld. Ongeveer 40% daarvan bevindt zich binnen de grenzen van het park, de overige 60% valt onder een gebied dat militair terrein is. (Bron;www.ontdek-Amerika.nl)

We komen om 17.00 uur aan. Het Visitor Center is al dicht maar we kunnen nog wel een ronde door het park rijden.

De entree is 25 dollar per voertuig, maar dankzij kennissen hebben we nog een Nationale Parken jaarpas gekregen, waardoor we gratis de National Parken in kunnen. Dat komt later ook nog van pas. We krijgen een kaart van het park mee en rijden de mooi verharde weg op. Onderweg zien we de eerste grote witte gipsduinen. Indrukwekkend om te zien.

We maken wat foto’s en genieten van de zonsondergang.

Tegen 18.00 verlaten we het park en rijden terug naar Alamogordo. We gaan pizza eten bij Johnny Carino’s. Onze overnachting doen we dit maal bij Quality Inn & Suites.

Het weer vandaag. Vanochtend in Amarillo ijzig koud met -7 graden. Op het einde van de dag vlakbij Alamogordo maximaal 14 graden en zonnig.

We hebben vandaag 631 km gereden. Tot dusver verreweg de langste rijdag.

Morgen gaan we nog een keer langs White Sands National Monument waarna, we vanaf daar naar Carlsbad gaan.

De route van vandaag.

2 gedachtes over “20 februari; Amarillo-Route 66-Alamogordo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s